Βρίσκομαι στην πλατεία Οσίας Ξένης στην Κοκκινιά γιατί σε λίγη ώρα έχω ένα ραντεβού.
Προκειμένου να περάσει η ώρα αποφάσισα να πιω ένα καφέ. Κάθομαι σε ένα λαϊκό καφενείο- ουζερί με την ονομασία ” Το μπλόκο της Κοκκινιάς”. Στους εξωτερικούς τοίχους κρέμονται ασπρόμαυρες φωτογραφίες από την σφαγή 315 ανθρώπων των Αύγουστο του ’44.
Γύρω μου κάθονται παππούδες με σκαμμένα πρόσωπα οι οποίοι παρότι τα τραπεζάκια τους απέχουν αρκετά, συζητούν μεγαλόφωνα τα προβλήματα της καθημερινότητας τους. Όλη η πλατεία είναι μια μεγάλη παρέα. Εμένα πάλι με βαραίνει η ιστορία του χώρου που τυχαία βρέθηκα και ο καφές μου δεν “κατεβαίνει” εύκολα.
Αισθάνομαι σαν να βρίσκομαι σε μια άλλη διάσταση, διαφορετική. Φέρνω στο μυαλό μου τις εικόνες του τόπου που ζω. Έναν τόπο ευλογημένο που πασχίζουμε να τον μετατρέψουμε σε μια επίπλαστη πραγματικότητα αντιαισθητική και κίβδηλη. Οι mainstream επιχειρηματίες, οι ” πρόθυμοι” αρμόδιοι έχουν βαλθεί να μας μετασχηματίσουν σε μια μηχανή παραγωγής fake πλουτισμού, αδιαφορώντας για τις συνέπειες.
Αλήθεια πόσο πιο ατόφια και αληθινά φαντάζουν στα μάτια μου τα παπούδια του μόχθου και της ανθρωπιάς που πίνουν το καφεδάκι τους γύρω μου;