Διαβάζω για την αναστολή της λειτουργίας των σχολείων και θέλω να καταθέσω ορισμένες σκέψεις. Προς Θεού δεν αντιπολιτεύομαι κανέναν, δεν διαφωνώ με την πρόληψη και μάλλον ν’ αστειευτώ θέλω.
Θυμάμαι στα δικά μου παιδικά χρόνια, τότε την δεκαετία του ‘ 70 ν’ ανεβαίνουμε τα σκαλιά για την Πηγάδα, φορτωμένοι σαν τα γαϊδούρια με την σάκκα στην πλάτη και να ρίχνει ” καρεκλοπόδαρα”. Από τα ” ποτάμια” που σχηματίζονταν στα σκαλιά του Βροντάδου, το νερό έφτανε μέχρι το σώβρακο το οποίο λόγω της κάκιστης ποιότητας του,δεν στέγνωνε ποτέ.
Έτσι μεγαλώσαμε. Με κουκουνάρες σόμπες, χωρίς κλιματισμό το καλοκαίρι και χωρίς καμία πρόνοια από τις αρχές. Τότε κάτι τέτοια θέματα δεν υπήρχαν καν στην “ατζέντα”.
Προχωρήσαμε όμως. Προοδεύσαμε. Και τα παιδιά σήμερα είναι πιο ασφαλή και όλοι κάνουν το παν για την ευζωία τους. Και μπράβο.
Όμως σοβαρά μιλώντας τώρα αυτά τα παραπάνω είναι αρκετά για να αισθάνεται ένα παιδί καλύτερα;
Ταπεινή μου γνώμη είναι ότι ένα παιδί αυτό που έχει ανάγκη είναι να κοινωνικοποιηθεί. Να βγει στο δρόμο. Να παίξει. Να ματώσει. Να κάνει φίλους. Να βραχεί μέχρι το κόκκαλο βρε αδερφέ.
Το να είναι κλεισμένο μπροστά σε μια οθόνη δεν του αρκεί. Το να μεταφέρεται σαν αποσκευή από την μια δραστηριότητα στην άλλη καθημερινά, το συνθλίβει. Και πάνω απ’ όλα το να μην βρίσκεται με τους γονείς του για να μιλήσουν, γιατί τα προγράμματα των γονιών είναι φορτωμένα, το “λοβοτομεί”.
Δεν μέμφομαι κανέναν. Όλοι προσπαθούν. Δεν παρελθοντολογώ. Όμως στις τότε οικογένειες χωρίς ανέσεις, συνήθως με τον ένα γονέα να εργάζεται, με λιγότερες απαιτήσεις, οι παιδικοί μου φίλοι ήταν πιο χαμογελαστοί από τα σημερινά παιδιά αν και ” βρεγμένοι”.